سارینا قبل از سفر به مکه و مدینه....

سلام و زیارت قبول و یک خسته نباشید حسابی خدمت حاجیه خانوم سارینا آراسته

عسلم، قبل از این که خاطرات سفرت رو بنویسم، دوست دارم یک سری از کارها و تغییرات قبل از سفرت ( اواخر 14 ماهگی ات ) رو بنویسم و بعد وارد خاطرات این سفر زیبا بشم:

عزیز دلم، به شدت دردری شده بودی و هر کسی که از خونه خارج می شد(چه پیر چه جوان، چه مرد چه زن، چه کوچیک چه بزرگ....) به شدت گریه می کردی که می خوایی با اونها بری بیرون و به همین خاطر به هر طریقی شده بود، بعدازظهر ها با بابا جونی یا بابا محمد داخل حیاط یا خیابان می رفتین که خانوم قدم بزنن و هوایی تازه کنن...

چند باری هم به بهانه خرید، شما و بابایی با کالسکه ات راهی خیابون شدید :

این هم خرید سارینا جون برای خونه مون

این هم نتیجه خرید که واقعا شیرین و خوشمزه بود و سارینا خانوم به کمک دست و دهن و پا و چشم و ابرو هندوانه خورد و بعد از نوش جان کردن هندوانه اش کاملا لباس هاش عوض شد:

ایامی که کوچکتر بودی، هر گیره و دستمال سر و تلی رو روی سرت می گذاشتم و شما هم زیاد متوجه اون ها نمی شدی و کاری با اونها نداشتی ولی جدیدا به هر طریقی که بخواهیم سرت رو گرم کنیم، باز هم متوجه می شی و تل یا دستمال سر رو از روی سرت می کشی...

این ایام یک جورایی خیلی دوست داری مستقل عمل کنی و مثلا تل رو از روی سرت می گیری و خودت روی سرت می گذاری:

یا خیلی علاقه داری قاشق بزرگ (نه قاشق کوچک خودت...) دست بگیری و خودت غذا بخوری .

شانه و مسواک رو خودت می خواهی دست بگیری و برای خودت بزنی .

دوست داری دستت رو نگیریم و خودت به هر طرفی که خواستی قدم برداری.

همه جوره کفش رو به پا می کنی و بغل کردن رو دوست نداری و می خواهی با کفش خودت قدم برداری، قبل از سفرمون برات یک جفت کفش خریدیم که در واقع اولین کفشی بود که واقعا پا کردی و با اون قدم برداشتی.

از اون روز به بعد دیگه کفش های توی جا کفشی مون این جوری شده بود:

برای اون کفش کوچولوهای وسطی می میرم.... مامانی فدات بشه.

و واقعا خوشحالی رو می شه توی چهره ات دید وقتی که بغلت می کنم و 2 تایی با هم آشپزی می کنیم با تمام ذوق می خواهی قاشق رو دست بگیری و توی قابلمه ها رو هم بزنی...

دیگه تقریبا چیز های جدیدی که می بینی مثل قبل که کوچکتر بودی به دهن نمی گیری و اول با تعجب به اون ها نگاه می کنی و بعد با انگشت هات کلی با اون بازی می کنی تا بفهمی که چیه؟؟؟

یک چیزی که چند روز مونده به سفرمون کشف کردی و خیلی هم خوشحال می شی از انجام این کار اینه که مواقعی که حواست هست سریع از مبل بالا می ری و خودت رو به کلید لامپ می رسونی و با هر بار روشن و خاموش کردن منتظر دست زدن من و بابایی هستی که تو هم همراه ما جیغ می کشی و خوشحالی خودت رو نشون می دی...

قبل از سفرمون، خونه عمو عباس شون مراسم ختم انعام بود که بیشتر فامیل برای خداحافظی با حاجی ها اومده بودن...

بیشر ایامی که مولودی خونده می شد، سارینا خانوم وسط مجلس تشریف داشتن که یک جورایی نانای می کردن و این قدر با دیدن بچه های توی جمع و صدای مولودی به ذوق اومده بودی و با صداهای بلند برای بچه ها صدا درمیاوردی و دور هال می چرخیدی ، که برای برقراری نظم و پرت نشدن حواس مهمان ها مجبور شدم سر خانوم رو توی اتاق الهام یا هال خصوصی گرم کنم تا مجلس تمام بشه و بعد از مجلس هم کلی از مهمون ها بوست کردن و از حاجیه خانوم کوچولو التماس دعا داشتن...

این هم عکس از سارینای مامان خونه عمو عباس شون :

چند روز مونده به سفرمون تولد آقا سینا بود که جنابعالی نماینده از طرف خانوم های مجلس دائما وسط در حال رقص و شادی بودین.(بابایی هر کاری کرد که عکس ایستاده ازت بگیره، نتونست چرا که یک لحظه هم نمی ایستادی و دائما حواست به اطراف بود...)

واین هم عکس از کوچکترین عضو خانواده بابا جونی شون، ترنم خانوم در جشن تولد سینا:

دو روز مونده به سفرمون برای خداحافظی دوستای شما هم، ستایش و سنا خانوم به خونه مون اومدن .

توی عکس های پایین آماده شده ای که دوستات بیان خونمون: 

(جدیدا خیییلی خیییلی عکس گرفتن ازت سخت شده چون یک لحظه هم بدون حرکت نمی ایستی و شاید یک سری عکس هایی که ازت می گیریم تار شده باشه)

در ضمن تا چند ساعت مونده به سفرمون در حال ساک جمع کردن بودم، چون هر بار که از کنار ساک رد می شدم، متوجه می شدم که یک چیزی کم شده و بعد از کلی جست و جو بین اسباب بازی های سارینا یا توی ماشین لباس شویی و ... می یافتم، چرا که تمام توجه ات به ساک ها بود و هر چیز جدیدی که داخلش می گذاشتم بعد از من خانوم اون رو بر می داشت و باهاش بازی می کرد و براش که تکراری می شد، رهاش می کرد و اگر کمک مامانی منیژه و خاله زهرا نبود شاید من همچنان در حال ساک جمع کردن می بودم.